می دونم این مهمه از کاری که انجام دادی راضی باشی و لذت ببری اینکه بدونی آدم مفیدی هستی و اونوقت خودت احساس خوبی داشته باشی. اینکه بتونی فکرت را متمرکز کنی و به چیزهایی که روح و روانت را آزار می ده فکر نکنی و همه فکرهای  آزار دهنده را بریزی داخل سطل زباله و دیگه بهش فکر نکنی. دیشب نیمه های شب بود  از خواب پریدم به خودم گفتم واقعا تا کی ؟تا کی می خواهی خودت را اذیت کنی دست بردار دیگه تمومش کن و تصمیم گرفتم. خودم خوب می دونم که خیر من بوده و خدا من را دوست داشته، خودم خوب می دونم که لیاقت خیلی چیزهای خوب را دارم . چیزهایی که می تونم با تلاش بیشتر بهشون برسم و جای غصه خوردن برای چیزهایی که از دست دادم باقی نمی مونه.

پ ن: بعضی وقتا به نهایت نا امیدی می زسم  مثل همین امروز صبح که دنبال کارهای بیمه ام بودم و فکر می کردم خدایا  چقدر تنهام و همینطور توی تاکسی یا وسط خیابون گلوم میگرفت و ناخود آگاه اشکهام سرازیر می شد. خدایا ببخش که همه ادمهای خوبی را که دور و برم هستند فراموش می کنم.